Pan Jerzy L. prosi o odpowiedź na następujące pytania:

  1. czy znowelizowane przepisy o amortyzacji regulują kwestię amortyzacji środków trwałych, której w pewnym okresie albo w pewnej części nie można zaliczyć w koszty,
  2. jak należy postąpić, gdy podatnik w zły sposób ustalił wartość początkową?

Pytanie pierwsze. Po ostatniej nowelizacji rozporządzenia o amortyzacji, w par. 7 ust. 1 przybył zapis: „suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, które zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy wymienionej w § 1 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodu”. W ten sposób rozwiane zostały wszelkie wątpliwości związane z dwoma typami amortyzacji: zwykłą i podatkową. Jeśli więc np. amortyzowaliśmy samochód osobowy o wartości przekraczającej 10 000 euro i w związku z tym wliczaliśmy w koszty tylko proporcjonalną część amortyzacji, to dla uaktualnienia jego wartości (np: na okoliczność sprzedaży) bierzemy pod uwagę nie tylko kwoty zaliczone w koszty (tzw. amortyzację podatkową), ale amortyzację pełną.

Pytanie drugie. Jeżeli wartość początkowa środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych zostanie ustalona niezgodnie z przepisami, podatnik dokonuje korekty tej wartości początkowej. Jak taka korekta ma wyglądać? Także w trakcie ostatniej nowelizacji przepisów dodano takie oto rozstrzygnięcie: „korekta wartości początkowej powoduje obowiązek odpowiedniej zmiany wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych oraz należnego podatku wraz z należnymi odsetkami za poszczególne okresy sprawozdawcze, poczynając od miesiąca następującego po miesiącu oddania do używania lub ulepszenia środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej”.

Dodajmy, że do tej pory kwestia ta nie była szczegółowo uregulowana, budziła więc wiele sporów między podatnikami i urzędami skarbowymi – zwłaszcza co do formy sankcji za nieprawidłowe ustalenie wartości początkowej amortyzowanego składnika majątku. Teraz takich nieporozumień powinno być zdecydowanie mniej.