Jedną z najważniejszych cech systemu źródeł prawa w Konstytucji RP jest jego dualistyczny charakter, czyli rozróżnienie przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz przepisów o charakterze wewnętrznym.
Przepisy prawa powszechnie obowiązującego, na mocy art. 87 Konstytucji RP, stanowią zamknięty system źródeł prawa. Owo zamknięcie występuje zarówno w aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym.
W aspekcie przedmiotowym oznacza to, że Konstytucja RP wyczerpująco wymieniła formy aktów, w jakich mogą być zawarte normy o powszechnie obowiązującym charakterze. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP są to:
– Konstytucja,
– ustawy,
– ratyfikowane umowy międzynarodowe,
– rozporządzenia,
– akty prawa miejscowego – na obszarze działania organów, które je ustanowiły.
Źródłami powszechnie obowiązującego prawa mogą być także :
– rozporządzenia Prezydenta RP z mocą ustawy(art. 234, tylko w sytuacji nadzwyczajnej),
– jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polskę umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w razie kolizji z ustawami (pochodne prawo wspólnotowe UE).
W aspekcie podmiotowym Konstytucja wymienia szczegółowo organy upoważnione do stanowienia prawa powszechnie obowiązującego (parlament, Prezydent RP, Rada Ministrów, Prezes Rady Ministrów).
Akty prawa wewnętrznego charakteryzują się ograniczonym zakresem ich obowiązywania – w myśl art. 93 ust. 1 mogą być kierowane tylko do jednostek organizacyjnie podległych organowi wydającemu te akty. System aktów prawa wewnętrznego ma charakter systemu otwartego. Art. 93 ust. 1 Konstytucji wymienia uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów.